خداوند را دوست می‌دارم

^۱خداوند را دوست می‌دارم، زیرا که آواز من و فریاد التماسم را شنیده است.^۲چون گوش خود را به من مایل گردانیده، در روزهای زندگی خود او را خواهم خواند.^۳بندهای مرگ بر گِرد من پیچید، فشارهای هاویه مرا درگرفت، به تنگی و اندوه گرفتار آمدم.^۴آنگاه نام خداوند را خوانده، گفتم: «آه، ای خداوند، جانم را خلاصی ده!»^۵خداوند فیّاض و عادل است؛ خدای ما رحیم است.^۶خداوند ساده‌دلان را حفظ می‌کند؛ او در ذلت من مرا نجات بخشید.^۷ای جان من به استراحت خود برگرد، زیرا خداوند بر تو احسان کرده است.^۸زیرا که تو جان مرا از مرگ رهانیدی، و چشمانم را از اشک، و پاهایم را از لغزش،^۹تا در حضور خداوند گام بردارم، در سرزمین زندگان!^۱۰ایمان داشتم، پس گفتم: «بسیار ذلیل گشته‌ام!»^۱۱در پریشانی خود گفتم: «همۀ آدمیان دروغگویند!»^۱۲دِینِ خود را به خداوند چگونه ادا کنم، برای همۀ احسانهایی که به من کرده است؟^۱۳پیالۀ نجات را بر خواهم افراشت و نام خداوند را خواهم خواند.^۱۴نذرهای خود را به خداوند ادا خواهم کرد، در حضور تمامی قومش.^۱۵مرگ سرسپردگان خداوند در نظر او گرانبها است.^۱۶خداوندا، من بندۀ تو‌ام؛ بندۀ تو و پسر کنیز تو؛ تو بندهای مرا گشودی!^۱۷قربانی شکرگزاری به تو تقدیم خواهم کرد و نام خداوند را خواهم خواند.^۱۸نذرهای خود را به خداوند ادا خواهم کرد، در حضور تمامی قومش،^۱۹در صحنهای خانۀ خداوند، در میان تو، ای اورشلیم! هَلِلویاه!