خدایا، ما را بازآور برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’سوسنها‘. شهادت. مزمور آساف.

^۱ای شبان اسرائیل، گوش فرا ده، ای که یوسف را همچون گله‌ای هدایت می‌کنی! ای که در میان کَروبیان بر تخت نشسته‌ای، تجلی فرما!^۲پیش روی اِفرایِم، بِنیامین و مَنَسی، نیروی خویش را برانگیز، و به نجات ما بیا!^۳خدایا، ما را بازآور! روی خود را تابان ساز تا نجات یابیم.^۴ای یهوه، خدای لشکرها، تا چند شعله‌های خَشمت بر دعاهای قومت زبانه خواهد کشید؟^۵نان اشک بدیشان خورانیدی، و جام لبریز از اشک بدیشان نوشانیدی.^۶ما را موضوع نزاع همسایگانمان می‌سازی، و دشمنان ما در میان خویش خندۀ تمسخر سر می‌دهند.^۷ای خدای لشکرها، ما را بازآور؛ روی خود را تابان ساز تا نجات یابیم.^۸تاکی از مصر برآوردی؛ قومها را بیرون راندی و آن را غرس کردی.^۹زمین را پیش روی آن فراخ ساختی، پس ریشه گرفت و زمین را پر ساخت.^۱۰کوهها را به سایۀ خود پوشانید، و سروهای تنومند را به شاخه‌هایش!^۱۱شاخه‌های خود را تا به دریا پهن کرد، و ساقه‌هایش را تا به نهر.^۱۲پس چرا دیوارهای آن را فرو ریختی تا هر رهگذری انگورهایش را برچیند؟^۱۳گرازهای جنگل ویرانش می‌کنند و جانوران صحرا در آن به چَرا مشغولند!^۱۴ای خدای لشکرها، نزد ما بازگرد! از آسمان بنگر و ببین! به یاری این تاک بیا،^۱۵به یاری نهالی‌که دست راست تو غرس کرد، و پسری که برای خود توانا ساختی.^۱۶تاک تو را قطع کرده و به آتش سوزانده‌اند؛ باشد که از توبیخ روی تو هلاک گردند.^۱۷باشد که دست تو بر مرد دست راستت قرار گیرد، بر آن پسر انسان که برای خود توانا ساختی.^۱۸آنگاه از تو روی نخواهیم تافت؛ ما را زندگی بخش، تا نام تو را بخوانیم!^۱۹ای یهوه خدای لشکرها، ما را بازآور؛ روی خود را تابان ساز، تا نجات یابیم.