^۱«پس حال ای ایوب، سخنم را بشنو، و به هرآنچه می‌گویم گوش فرا ده.^۲اینک دهان خویش می‌گشایم، و زبان در دهانم به سخن می‌آید.^۳سخنانم از صداقتِ دلم برمی‌خیزد، و لبانم آنچه را که می‌داند خالصانه بازمی‌گوید.^۴روحِ خدا مرا آفریده است، و نَفَسِ قادر مطلق مرا حیات می‌بخشد.^۵اگر می‌توانی مرا پاسخ دِه؛ خویشتن را مهیا ساز و در برابرم بایست.^۶هان من نیز نزد خدا همچون تو هستم؛ من نیز از گِل سرشته شده‌ام.^۷اینک هیبت من تو را نترساند، و وقارم بر تو سنگینی نکند.^۸«به‌یقین که در گوش من سخن گفتی، و آواز سخنت را شنیدم.^۹می‌گویی: ”پاک و بری از هر نافرمانی‌ام؛ طاهرم و در من گناهی نیست.^۱۰اینک او علتها بر من می‌جوید، و مرا دشمن خویش می‌شمارد.^۱۱پاهایم را در کُنده می‌نهد، و مراقب همۀ راههای من است.“^۱۲«اما در این امر حق با تو نیست. من تو را پاسخ خواهم داد، زیرا که خدا از انسان بزرگتر است.^۱۳چرا با او مجادله می‌کنی، و می‌گویی، ”او برای هیچ عمل خود به کسی پاسخ نمی‌دهد“؟^۱۴زیرا خدا به یک شیوه یا به شیوه‌ای دیگر سخن می‌گوید، هرچند آدمی آن را تشخیص نمی‌دهد.^۱۵در خواب، در رؤیای شب، زمانی که خواب سنگین بر انسان مستولی می‌شود، هنگامی که آدمی بر بستر خویش خفته است،^۱۶آنگاه گوشهای انسان را می‌گشاید، و به هشدارها او را به وحشت می‌افکند،^۱۷تا انسان را از اعمالش بازگرداند، و او را از تکبر بازدارد؛^۱۸جان او را از گودال حفظ می‌کند، و حیاتش را از هلاکتِ شمشیر.^۱۹«نیز انسان در بستر خود با درد تأدیب می‌شود، با شِکوِه و شکایت دائمی در استخوانهایش،^۲۰تا اینکه جانش از نان منزجر می‌گردد، و اشتهایش از لذیذترین خوراکها.^۲۱گوشت تنش چنان تحلیل می‌رود که از نظر محو می‌شود، و استخوانهایش که دیده نمی‌شدند، نمایان می‌گردند.^۲۲جانش به گودال نزدیک می‌شود، و حیاتش به حاملانِ مرگ.^۲۳«اگر او را فرشته‌ای باشد، واسطه‌ای، یک از هزار، تا آنچه را برای انسان درست است به او اعلان کند،^۲۴و او را مورد لطف خویش قرار داده، بگوید: ”او را از فرو رفتن به گودال برهان؛ زیرا برایش کفاره‌ای یافته‌ام.“^۲۵آنگاه گوشت تنش چون طفل لطیف خواهد شد، و به ایام جوانی خویش باز خواهد گشت.^۲۶آنگاه از درگاه خدا تمنا خواهد کرد، و او وی را مستجاب خواهد نمود؛ با فریاد شادمانی روی خدا را خواهد دید، و خدا پارسایی وی را بدو باز خواهد گردانید.^۲۷سرودخوانان نزد مردمان آمده، خواهد گفت: ”گناه کرده‌ام و حقّ را مخدوش ساخته‌ام، اما مرا سودی نبخشید.^۲۸او نَفْس مرا از فرو رفتن به گودال فدیه داد، و جان من روشنایی را خواهد دید.“^۲۹«براستی که خدا این همه را با انسان به عمل می‌آورَد، دو بار و بلکه سه بار،^۳۰تا که جانش را از گودال بازگرداند، و او را به نورِ حیات منوّر سازد.^۳۱«ای ایوب، توجه کن و مرا بشنو؛ خاموش باش تا من سخن گویم.^۳۲اگر سخنی داری، پاسخم ده؛ سخن بگو، زیرا می‌خواهم تو را تبرئه کنم.^۳۳اگر نه، مرا بشنو؛ خاموش باش تا تو را حکمت آموزم.»