امثال سلیمان

^۱امثال سلیمان: پسر حکیم، مایۀ شادمانی پدر است، اما پسر نادان مادر خویش را غصه‌دار می‌سازد.^۲گنجهای حاصل از شرارت سودی ندارد، اما پارسایی از مرگ رهایی می‌بخشد.^۳خداوند پارسایان را گرسنه نمی‌گذارد، اما شریران را از رسیدن به آرزویشان بازمی‌دارد.^۴دستانِ کاهل، فقیر می‌سازد، دستانِ کاری، دولتمند.^۵عاقل است پسری که در تابستان گِرد می‌آورد، اما پسری که در فصل درو می‌خوابد، شرمسار می‌سازد.^۶بر سَرِ پارسایان، برکتها قرار می‌گیرد، اما خشونت، دهان شریران را می‌بندد.^۷یادِ پارسایان برکت خواهد بود، اما نام شریران خواهد پوسید.^۸دانادل، احکام را می‌پذیرد، اما نادانِ پرگو تلف خواهد شد.^۹آن که در صداقت گام برمی‌دارد در راهِ بی‌خطر است، اما آن که به راهِ کج می‌رود رسوا خواهد شد.^۱۰آن که رِندانه چشمک می‌زند دلریش می‌سازد، اما آن که بی‌پرده نکوهش می‌کند باعث صلح می‌شود.^۱۱دهان پارسایان چشمۀ حیات است، اما دهان شریران خشونت را پنهان می‌سازد.^۱۲نفرت، نزاعها برمی‌انگیزد، اما محبت، خطاپوش است.^۱۳حکمت، بر لبهای فهیمان یافت می‌شود، اما چوب برای پشت کم‌عقلان است.^۱۴حکیمان، دانش‌را می‌اندوزند، اما زبانِ جاهل سر او را بر باد می‌دهد.^۱۵توانگریِ دولتمند، شهرِ مستحکم اوست، اما فقرِ بینوایان به نابودی آنها می‌انجامد.^۱۶مزد پارسایان، به حیات رهنمون می‌شود، عایدی شریران، به گناه.^۱۷آن که به تأدیب گوش می‌سپارد، در راهِ حیات است، اما آن که توبیخ را ترک می‌گوید، گمراهی به بار می‌آورد.^۱۸آن که نفرت را پنهان سازد، لبهای دروغگو دارد، آن که شایعه‌پراکنی کند، نادان است.^۱۹پرگویی خالی از گناه نیست، عاقل آن است که زبان خویش نگاه دارد.^۲۰زبانِ پارسایان، نقرۀ اعلاست، اما دلِ شریران، کم ارزش است!^۲۱لبهای پارسایان، بسیاری را می‌پرورد، اما جاهلان از کم‌عقلی می‌میرند.^۲۲برکت خداوند، دولتمند می‌سازد، و او زحمتی نیز با آن نمی‌افزاید.^۲۳فساد نزد نادان تفریح است، اما مرد فهیم از حکمت لذت می‌برد.^۲۴هرآنچه شریر از آن می‌ترسد، بر سرش می‌آید؛ هرآنچه پارسا آرزو می‌کند، به او عطا می‌شود.^۲۵توفان که فرو نشیند، اثری از شریران بر جا نخواهد بود، اما پارسایان تا ابد استوار خواهند ماند.^۲۶سِرکه برای دندان و دود برای چشمان، همچنان است مرد کاهل برای کارفرمایش!^۲۷ترس خداوند بر روزهای عمر می‌افزاید، اما سالهای شریران کوتاه می‌شود.^۲۸انتظارِ پارسایان به شادی می‌انجامد، اما امیدِ شریران بر باد می‌رود.^۲۹طریق خداوند برای راستان قلعۀ مستحکم است، برای بدکاران، نابودی.^۳۰پارسایان هرگز جنبش نخواهند خورد، اما شریران در سرزمین وعده باقی نخواهند ماند.^۳۱از دهانِ پارسایان حکمت می‌روید، اما زبانِ منحرف بریده خواهد شد.^۳۲لبهای پارسایان سخنِ پسندیده می‌داند، دهان شریران تنها انحراف!