هشدار علیه زنا

^۱پسرم! به حکمت من توجه کن، و به بصیرت من نیک گوش فرا ده؛^۲تا دوراندیشی را پاس داری و لبانت معرفت را نگاه دارد.^۳زیرا از لبان زن زناکار عسل می‌چکد، و زبان او از روغن چربتر است.^۴اما سرانجامش همچون اَفسَنطین، تلخ است، و تیز همچون شمشیرِ دو دم.^۵پاهایش به کام مرگ فرو می‌رود؛ و گامهایش مستقیم به گور می‌انجامد.^۶به راه حیات هرگز نمی‌اندیشد؛ گمراه است، اما این را نمی‌داند.^۷پس اکنون، پسرم به من گوش فرا ده، و سخنان زبانم را ترک مگو.^۸راه خویش از او دور نگاه دار و به درِ خانه‌اش نزدیک مشو.^۹مبادا عنفوان جوانی خود را به دیگران بدهی و سالهای خویش را به آن که بی‌رحم است.^۱۰مبادا بیگانگان از دولت تو سیر شوند و دسترنج تو، خانۀ غریبه را آباد کند؛^۱۱و در پایانِ عمر، ناله سر دهی، آنگاه که گوشت و تَنَت زایل شده باشد.^۱۲و بگویی: «دریغا که از تأدیب بیزار بودم! و افسوس که دل من توبیخ را خوار شمرد!^۱۳آوای معلمانِ خویش نشنیدم و به آموزگاران خود گوش فرا ندادم.^۱۴و در میان قوم و جماعت، به لبۀ پرتگاه رسیده‌ام.»^۱۵آب را از منبعِ خودت بنوش، آب گوارا را از چاهِ خویشتن.^۱۶چرا چشمه‌هایت در کویها جاری شود و نهرهایت در معابر عمومی؟^۱۷بگذار تنها از آن تو باشند و بیگانگان را در آنها سهیم مساز.^۱۸سرچشمه‌ات مبارک باد، و از همسر روزگار جوانیِ خویش شادمان باش؛^۱۹همچون غزالی دلپذیر و آهویی زیبا، پستانهایش تو را همیشه خرّم سازد و عشق او سرمستت کند.^۲۰چرا سرمستِ زنِ بیگانه باشی و با زنِ زناکار هم‌آغوشی کنی؟^۲۱زیرا راههای انسان در برابر چشمان خداوند است و همۀ طریقهای او را می‌سنجد.^۲۲بدکاریهای شریر به دامش می‌افکنَد، و در بندِ گناهان خویش گرفتار می‌آید.^۲۳از بی‌ادبی خواهد مرد، و از جهلِ بسیار گمراه خواهد شد.