طریقهای خود را به من بیاموز مزمور داوود.

^۱خداوندا، جان خود را به سوی تو برمی‌افرازم؛^۲ای خدای من، بر تو توکل می‌دارم؛ مگذار سرافکنده شوم، و دشمنانم بر من فخر کنند.^۳آری، کسی که برای تو انتظار بکشد هرگز سرافکنده نخواهد شد؛ کسانی سرافکنده خواهند شد که بی‌سبب خیانت می‌ورزند.^۴خداوندا، راههای خویش را بر من بنما، و طریقهای خود را به من بیاموز!^۵مرا در راستی خود سالک گردان و مرا بیاموز، زیرا که تو خدای نجات من هستی؛ همۀ روز، منتظر تو هستم!^۶خداوندا، رحمت و محبت خود را به یاد آر، زیرا که آنها از ازل بوده است.^۷گناهان جوانی‌ام را به یاد میاور،‌ و نه نافرمانیهایم را! بر حسب محبت خود مرا یاد کن، به‌خاطر نیکویی خود، ای خداوند.^۸خداوند نیکو و راست است؛ از این رو، راه را بر گمراهان می‌نماید.^۹او فروتنان را در طریق عدالت سالک می‌گرداند، و راه خویش را به افتادگان می‌آموزد.^۱۰همۀ راههای خداوند محبت و وفا است، برای آنان که عهد و شهادات او را نگاه می‌دارند.^۱۱خداوندا، به‌خاطر نام خود تقصیر مرا بیامرز، زیرا که بزرگ است!^۱۲کیست آن که از خداوند بترسد؟ خداوند راه برگزیدۀ خویش را بر او خواهد نمود.^۱۳جان او در نیکویی به سر خواهد برد، و نسل او وارث زمین خواهند شد.^۱۴محرم اسرار خداوند، ترسندگان اویند؛ او عهد خویش را بدیشان می‌نماید.^۱۵چشمان من همواره بر خداوند است، زیرا اوست که پاهای مرا از دام می‌رهاند.^۱۶به من روی کن و مرا فیض ببخشا، زیرا که بی‌کس و ستمدیده‌ام.^۱۷تنگیهای دل من بسیار گشته؛ مرا از مشقتهایم برهان.^۱۸ستمدیدگی و رنج مرا ببین، و همۀ گناهانم را بیامرز.^۱۹بر دشمنانم بنگر که چه بسیار گشته‌اند و چه خشونتگرانه بر من کینه می‌ورزند.^۲۰جانم را حفظ کن و مرا رهایی ده! مگذار سرافکنده شوم، زیرا که در تو پناه جُسته‌ام!^۲۱باشد که صداقت و درستی، مرا پاس دارند، زیرا که منتظر تو هستم!^۲۲خدایا، اسرائیل را از همۀ تنگیهایش فدیه کن.