نگرانی خود را به خداوند بسپار برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی. قصیدۀ داوود.

^۱خدایا، به دعایم گوش فرا ده، و خود را از فریادِ التماسم پنهان مکن؛^۲به من گوش بسپار و اجابتم فرما. در شکایت خود بی‌قرارم، و ناله برمی‌آورم،^۳از آواز دشمن، و بیداد شریران؛ زیرا که رنجم می‌دهند و خشمگینانه بر من دشمنی می‌ورزند.^۴دل در سینه‌ام به درد آمده، و رعب و وحشتِ مرگ بر من مستولی شده است.^۵ترس و لرز مرا درگرفته، و دهشت بر من چیره گشته است!^۶با خود گفتم: «کاش مرا بالهای کبوتر بود، تا پرواز کرده، می‌آسودم؛^۷آری، به دوردستها می‌گریختم و در صحرا مأوا می‌گزیدم؛ سِلاه^۸به سوی پناهگاهی می‌شتافتم، به دور از تندباد و توفان!»^۹خداوندگارا، شریران را هلاک کن، و زبانشان را مشوش گردان، زیرا که در شهر خشونت و نزاع می‌بینم.^۱۰روز و شب بر حصارهایش می‌گردند، و جنایت و شرارت در درون آن است.^۱۱ویرانگری در میان آن غوغا می‌کند، و ظلم و تقلب از میدان آن دور نمی‌شود.^۱۲زیرا دشمنِ من نیست که بر من طعنه می‌زند، وگرنه تاب می‌آوردم؛ و بدخواه من نیست که در برابرم قد برمی‌افرازد، وگرنه از او پنهان می‌شدم.^۱۳بلکه تویی! مرد همتای من، یار خالص و دوست نزدیکم،^۱۴که روزگاری با هم رفاقتی شیرین داشتیم، آنگاه که با انبوه جمعیت در خانۀ خدا گام می‌زدیم.^۱۵مرگ بر ایشان ناگهان بیاید، و زنده به گور فرو روند. زیرا شرارت در مسکنهای ایشان و در میانشان است.^۱۶اما من خدا را می‌خوانم، و خداوند مرا نجات می‌دهد.^۱۷شبانگاه و بامداد و نیمروز شِکْوِه و ناله می‌کنم؛ و او صدایم را می‌شنود.^۱۸جانم را از جنگی که بر من بر پا شده است به سلامتی فدیه می‌دهد؛ زیرا که بسیاری بر ضد منند.^۱۹خدا، که از ازل جلوس فرموده است، خواهد شنید و خوارشان خواهد ساخت؛ سِلاه زیرا تغییر نمی‌کنند و ترسی از خدا ندارند.^۲۰همقطار من دست خویش بر دوستان خود بلند کرده، و پیمان خود را شکسته است.^۲۱زبانش چرب و نرم است، اما دلش خواهان جنگ است! سخنش از روغن ملایمتر است، لیکن شمشیری برهنه است.^۲۲نگرانی خود را به خداوند بسپار، که او تکیه‌گاه تو خواهد بود؛ او هرگز نخواهد گذاشت پارسایان جنبش خورند.^۲۳تو خدایا، شریران را به گودال نابودی فرو خواهی آورد؛ مردمان خون‌ریز و خیانت‌پیشه، حتی نیمِ عمر خود را نیز به سر نخواهند رسانید! اما من، بر تو توکل خواهم کرد.