خداوندا، نجاتم دِه سرود صعود.

^۱در تنگی خود خداوند را می‌خوانم، و مرا اجابت می‌فرماید.^۲خداوندا، رهایی‌ام دِه از لبانِ دروغگو و زبانِ حیله‌گر!^۳ای زبانِ حیله‌گر، او با تو چه کند؟ بیش از این تو را چه دهد؟^۴تیرهای تیزِ مرد دلاور را، با اخگرهای سوزانِ درخت رُتَم!^۵وای بر من که در ماشِک اقامت گزیده‌ام، و در میان خیمه‌های قیدار ساکن شده‌ام!^۶چه به طول انجامید سکونت من با مردمانی که صلح را دشمن می‌دارند!^۷من مردِ صلح‌ام؛ اما چون دهان به سخن می‌گشایم، ایشان سرِ جنگ دارند!