صبحگاهان شادمانی فرا می‌رسد مزمور داوود. سرودی برای تخصیص معبد.

^۱خداوندا، تو را تمجید می‌کنم، زیرا که مرا بالا کشیدی، و نگذاشتی دشمنانم بر من شادی کنند.^۲ای یهوه خدای من، نزد تو فریاد کمک برآوردم و مرا شفا بخشیدی.^۳خداوندا، تو جان مرا از هاویه برآوردی؛ و مرا از میان آنان که به گودال فرو می‌روند، زنده ساختی.^۴ای سرسپردگان خداوند، او را بسرایید؛ نام قدوس او را بستایید!^۵زیرا خشم او دمی بیش نمی‌پاید، اما لطفش همۀ عمر را در بر می‌گیرد؛ شبی ممکن است سراسر به گریه بگذرد، ولی صبحگاهان شادمانی رخ می‌نماید.^۶و اما من، در آسودگی خود گفتم: «هرگز جنبش نخواهم خورد.»^۷خداوندا، آنگاه که لطف تو شامل حالم بود، کوهِ مرا در قوّت استوار گردانیدی؛ اما چون روی از من نهان کردی، هراسان گشتم.^۸خداوندا، تو را می‌خوانم؛ نزد تو، ای خداوندگار، فریاد التماس بلند می‌کنم:^۹«در مرگ من چه سودی است، و در فرو رفتنم به گودال چه فایده؟ آیا خاک تو را خواهد ستود؟ آیا از امانت تو خبر خواهد داد؟^۱۰خداوندا، بشنو و مرا فیض عطا فرما؛ خداوندا، یاور من باش.»^۱۱تو شیون مرا به رقص بدل کردی؛ پلاس را از تنم به در آوردی و مرا به شادی پوشانیدی،^۱۲تا همۀ وجودم تو را بسراید و خاموش نماند. ای یهوه خدای من، تو را جاودانه شکر خواهم گزارد.