خداوندا، برخیز مزمور داوود، آنگاه که از پسر خود اَبشالوم می‌گریخت.

^۱خداوندا، چه بسیارند دشمنانم! بسیاری بر ضد من برمی‌خیزند.^۲بسیاری دربارۀ جان من می‌گویند: «برای او در خدا نجاتی نیست.» سِلاه^۳اما تو ای خداوند، سپر هستی به دورَم، جلال من و سر فرازندۀ من.^۴خداوند را به فریاد بلند می‌خواندم و او از کوه مقدسش اجابتم فرمود. سِلاه^۵من آرمیده، به خواب رفتم، و باز بیدار شدم، زیرا خداوند نگاهم می‌دارد.^۶از هزاران هزار نخواهم ترسید که از هر سو بر من صف آراسته‌اند.^۷خداوندا، برخیز! ای خدای من، نجاتم ده! زیرا تو بر رخسار همۀ دشمنانم می‌زنی و دندانهای شریران را خُرد می‌کنی.^۸نجات از آن خداوند است؛ برکت تو بر قومت باد! سِلاه