در روز تنگی خداوندگار را می‌جویم برای سالار سرایندگان: برای یِدوتون. مزمور آساف.

^۱آواز من به سوی خداست، و فریاد برمی‌آورم؛ آواز من به سوی خداست، و او به من گوش فرا خواهد داد!^۲در روز تنگی خویش خداوندگار را می‌جویم؛ شبانگاه دست من دراز شده، بازکشیده نمی‌شود، و جانم از تسلی پذیرفتن ابا می‌کند.^۳خدا را یاد می‌کنم و می‌نالم؛ تأمل می‌کنم و روحم بیهوش می‌شود. سِلاه^۴چشمانم را باز نگاه می‌داری؛ چنان پریشانم که سخن نمی‌توانم گفت.^۵به ایام گذشته می‌اندیشم، به سالهای روزگاران پیشین.^۶شبانگاه سرود خویش را به یاد می‌آورم؛ در دل می‌اندیشم و روح من تفتیش می‌کند:^۷«آیا خداوندگار تا به ابد طرد خواهد نمود؟ و دیگر هرگز نظر لطف نخواهد افکند؟^۸آیا محبت او برای همیشه پایان پذیرفته، و وعدۀ او برای همۀ نسلها باطل گردیده است؟^۹آیا خدا فیض خود را از یاد برده، و در خشم خویش، رحمت خود را بازداشته است؟» سِلاه^۱۰آنگاه گفتم: «این ضعف من است.» زِهی سالهای دست راست آن متعال!^۱۱کارهای خداوند را یاد خواهم کرد؛ آری، عجایب تو را که از قدیم است، به یاد خواهم آورد.^۱۲در تمامی کارهای تو تأمل خواهم کرد و به اعمال تو خواهم اندیشید.^۱۳خدایا، طریق تو در قدوسیت است. کیست خدای بزرگ همچون خدای ما؟^۱۴تو خدایی هستی که کارهای عجیب می‌کنی؛ تو قدرت خویش را در میان قومها معروف گردانیده‌ای.^۱۵به بازوی خود قوم خویش را رهانیدی، فرزندان یعقوب و یوسف را. سِلاه^۱۶خدایا، آبها تو را دیدند؛ آبها تو را دیدند و به تلاطم درآمدند؛ و ژرفناها به لرزه افتادند.^۱۷ابرها آب ریختند و آسمانها غرّش کردند؛ و تیرهای تو به هر سو روان شدند!^۱۸صدای رعدِ تو در گردباد بود، و آذرخشِ تو جهان را روشن ساخت؛ زمین لرزید و به جنبش درآمد.^۱۹مسیر تو از میان دریا بود، و راهت از میان آبهای عظیم، ولی جای پایت دیده نمی‌شد.^۲۰تو قوم خویش را چون گله رهبری کردی، به دست موسی و هارون.