^۱اِلیهو ادامه داده، گفت:^۲«آیا این را انصاف می‌شماری که بگویی: ”از خدا عادلترم“؟^۳یا بگویی: ”مرا چه سود؟ مرا از گناه نکردن چه منفعت؟“^۴«من تو را پاسخ خواهم گفت، و دوستانت را با تو.^۵به سوی آسمانها بنگر و ببین، و ابرها را ملاحظه کن که از تو بلندترند.^۶اگر گناه کنی، چه زیانی به او می‌رسانی؟ اگر نافرمانیهایت بسیار باشد، به او چه خواهی کرد؟^۷اگر پارسا باشی، به او چه می‌بخشی؟ و از دست تو چه می‌گیرد؟^۸شرارتِ تو تنها بر مردی همچون خودت اثر می‌گذارد، و پارسایی‌ات تنها بر بنی‌آدم.^۹«آدمیان از فرط ظلم فریاد برمی‌آورند، و به سبب دست زورمندان فغان سر می‌دهند.^۱۰اما کسی نمی‌گوید: ”خدای آفرینندۀ من کجاست، که شبانگاه سرودها می‌بخشد؟^۱۱آن که ما را بیش از وحوشِ زمین تعلیم می‌دهد، و از پرندگان آسمان حکیمتر می‌سازد؟“^۱۲فریاد آدمیان بلند می‌شود، اما او پاسخ نمی‌دهد، به سبب تکبر شریران.^۱۳به‌یقین که خدا بطالت را نمی‌شنود، و قادر مطلق بدان اعتنا نمی‌کند.^۱۴چقدر بیشتر نخواهد شنید وقتی می‌گویی او را نمی‌بینی؛ دعوی‌ات در حضور وی است، و منتظر او هستی!^۱۵پس حال، چون او در خشم خود جزا نمی‌دهد، و گناه را بسیار در نظر نمی‌آورد،^۱۶ایوب دهان خویش به بطالت می‌گشاید، و با نادانی سخنان بسیار می‌گوید.»