پاسخ ایوب

^۱آنگاه ایوب در پاسخ گفت:^۲«یقین می‌دانم که چنین است. اما آدمی چگونه نزد خدا پارسا شمرده شود؟^۳اگر بخواهد با او بحث کند، یک از هزار نیز او را پاسخ نتوانَد داد.^۴او در اندیشه، حکیم است و در قدرت، توانا؛ کیست که در برابرش ایستاده و کامیاب شده باشد؟^۵اوست که کوه‌ها را جابه‌جا می‌کند بی‌آنکه بدانند، و در خشم خود آنها را واژگون می‌سازد؛^۶که زمین را از جایش می‌جنبانَد، و ستونهایش به لرزه درمی‌آیند؛^۷که خورشید را فرمان می‌دهد، و طلوع نمی‌کند، و ستارگان را مُهر و موم می‌نماید؛^۸که آسمانها را یک‌تنه می‌گسترانَد، و بر امواج دریا گام می‌زند؛^۹اوست که دُبّ اکبر و جبّار را آفرید، و هم ثریا و صُوَر فَلَکیِ جنوب را؛^۱۰که کارهای عظیم و کاوش‌ناپذیر می‌کند، و هم عجایب بی‌شمار.^۱۱هان از کنارم می‌گذرد و او را نمی‌بینم؛ عبور می‌کند و احساسش نمی‌کنم.^۱۲چون می‌رُباید، کیست که او را بازدارد؟ و کیست که تواند گفت: ”چه می‌کنی؟“^۱۳خدا خشم خود را بازنمی‌دارد؛ یاری‌دهندگانِ رَحَب زیر او خم می‌شوند.^۱۴«پس من کیستم که او را پاسخ دهم، و چگونه کلمات خویش را برای مباحثه با او برگزینم؟^۱۵هرچند بی‌گناهم، او را پاسخ نتوانم داد؛ بلکه باید از داورِ خویش ملتمسانه طلبِ رحمت کنم.^۱۶حتی اگر او را می‌خواندم و پاسخم می‌داد، باور نمی‌کنم که به آوازم گوش فرا می‌داد.^۱۷زیرا به توفانی مرا خُرد می‌کند، و بی‌سبب بر زخمهایم می‌افزاید.^۱۸نمی‌گذارد نَفَسی تازه کنم، بلکه به تلخیها مرا سیر می‌سازد.^۱۹اگر سخن از قدرت باشد، اینک او قادر است! و اگر سخن از عدالت باشد، کیست که بتواند از او بازخواست کند؟^۲۰حتی اگر بی‌گناه باشم، دهان خودم مرا محکوم می‌کند؛ و اگر بی‌عیب باشم، مرا خطاکار می‌شِمُرَد.^۲۱من بی‌عیبم، اما خویشتن را کسی نمی‌پندارم، و از جان خویش کراهت دارم.^۲۲هیچ فرق نمی‌کند؛ از همین روست که می‌گویم: او بی‌عیب و شریر را هلاک می‌سازد.^۲۳آنگاه که بلا به ناگاه کشتار کند، او بر ناامیدیِ بی‌گناهان ریشخند می‌زند.^۲۴جهان به دست شریران سپرده شده است، و او رویِ داوران جهان را می‌پوشانَد. اگر او نیست، پس کیست؟^۲۵«روزهایم از دونده تیزروترند؛ می‌گریزند و روی سعادت نمی‌بینند؛^۲۶همچون زورقهای نی به‌سرعت می‌گذرند، همچون عقابی که بر طعمۀ خود هجوم می‌برَد.^۲۷اگر بگویم، ”شِکوِۀ خویش از یاد خواهم برد، و چهرۀ عبوس از خود به در کرده، شاد و خندان خواهم شد“،^۲۸از همۀ دردهای خویش به وحشت می‌افتم، و می‌دانم مرا بی‌گناه نخواهی شمرد.^۲۹آری، محکوم خواهم بود؛ پس تقلایِ بیهوده چرا؟^۳۰حتی اگر خویشتن را به برف بشویم، و دستان خویش به قلیاب طاهر سازم،^۳۱مرا در مَنجلاب فرو خواهی برد، و حتی جامه‌ام از من بیزار خواهد بود.^۳۲زیرا او همچون من انسان نیست که پاسخش گویم، و تا با هم به مَحکمه رَویم.^۳۳میان ما داوری نیست تا بر هر دوی ما دست بگذارد.^۳۴کاش عصای خویش از من برگیرد، و هیبت او مرا نترسانَد!^۳۵آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی‌ترسیدم، اما حالْ من چنین نیستم.