خداوندا، حکم بر برائتم ده مزمور داوود.

^۱خداوندا، حکم بر برائتم ده، زیرا که من در صداقت خویش گام برداشته‌ام، و بی‌تزلزل بر خداوند توکل کرده‌ام.^۲خداوندا، مرا امتحان کن و بیازما، دل و اندیشه‌ام را از بوتۀ آزمایش بگذران؛^۳زیرا محبت تو را همواره پیش چشم خود دارم، و پیوسته در سایۀ وفاداری تو گام می‌زنم.^۴با مردان باطل همنشین نمی‌گردم، و با ریاکاران همراه نمی‌شوم؛^۵از جماعت بدکاران بیزارم و با شریران همنشینی نمی‌کنم.^۶دستهایم را در بی‌گناهی می‌شویم، و مذبح تو را، خداوندا، طواف می‌کنم؛^۷تا آواز شکرگزاری را بشنوانم، و همۀ شگفتیهای تو را بازگویم.^۸خداوندا، محل خانۀ تو را دوست می‌دارم، و جایگاه سکونت جلالت را.^۹جان مرا با گناهکاران برمگیر، و نه حیات مرا با مردمان خون‌ریز؛^۱۰که در دستانشان ترفندهای شریرانه است، و دست راستشان آکنده از رشوه.^۱۱و اما من در صداقت خویش گام برمی‌دارم؛ فدیه‌ام کن و فیضم ببخشا.^۱۲پایم در جای هموار ایستاده است؛ در جماعت بزرگ خداوند را متبارک می‌خوانم.