بر محبت خدا توکل دارم برای سالار سرایندگان. قصیدۀ داوود، آنگاه که دوآغِ اَدومی نزد شائول رفت و او را خبر داد که: «داوود به خانۀ اَخیمِلِک رفته است.»

^۱ای جنگاور، چرا به بدی فخر می‌کنی؟ محبت خدا همیشه پابرجا است.^۲زبانت نابودی را تدبیر می‌کند، همچون تیغی بُرنده، ای حیله‌گر!^۳بدی را بیش از نیکویی دوست می‌داری، و دروغ را بیش از راستگویی. سِلاه^۴همۀ سخنان مرگبار را دوست می‌داری، ای زبان دغل‌باز!^۵پس خدا نیز تو را برای همیشه سرنگون خواهد کرد؛ تو را خواهد ربود و از خیمه‌ات بر خواهد کند، و تو را از زمین زندگان ریشه‌کن خواهد کرد. سِلاه^۶پارسایان خواهند دید و خواهند ترسید؛ بر او خواهند خندید و خواهند گفت:^۷«هان، این است کسی که خدا را قلعۀ خویش نساخت، بلکه بر ثروتِ کلانِ خود توکل کرد و در ویرانگری خویش نیرومند شد!»^۸اما من همچون درخت زیتونی هستم که در خانۀ خدا می‌شکفد؛ من بر محبت خدا توکل دارم، تا ابدالآباد.^۹به سبب آنچه کرده‌ای تو را جاودانه سپاس خواهم گفت؛ و در حضور سرسپردگانت انتظار نام تو را خواهم کشید، زیرا که نیکوست.