خداوندا، جانم را برهان برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی؛ در مایۀ ’شِمینیت. مزمور داوود.

^۱خداوندا، در خشم خود توبیخم مکن، و در غضب خویش تأدیبم منما.^۲خداوندا، مرا فیض عطا فرما، زیرا که پژمرده‌ام؛ خداوندا، شفایم بخش، زیرا استخوانهایم مضطرب است،^۳و جانم سخت پریشان است. و اما تو، ای خداوند، تا چند؟^۴خداوندا، بازگرد و جانم را برهان؛ به‌خاطر محبت خویش نجاتم بخش.^۵زیرا مردگان، تو را یاد نتوانند کرد. کیست که در هاویه تو را بستاید؟^۶از نالیدن خسته‌ام، هر شب بسترم را غرق اشک می‌کنم، و تختخوابم را به گریه تَر می‌سازم.^۷دیدگانم از اندوه، کم‌سو شده و به سبب همۀ دشمنانم، تار گشته است.^۸ای همۀ بدکاران از من دور شوید، زیرا خداوند صدای گریۀ مرا شنیده است.^۹آری، خداوند التماس مرا شنیده است؛ خداوند دعای مرا قبول می‌فرماید.^۱۰دشمنانم جملگی سرافکنده و سخت پریشان خواهند شد، آنان روی برگردانیده، به ناگاه خجل خواهند گشت.