جان من مشتاق صحنهای خداوند است برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’گیتّیت‘. مزمور پسران قورَح.

^۱ای خداوندِ لشکرها، چه دلپذیر است مسکن تو!^۲جان من مشتاق بلکه مدهوش گشته است برای صحنهای خداوند! دل من و پیکرم برای خدای زنده فریاد برمی‌آورد.^۳حتی گنجشک نیز برای خود خانه‌ای یافته، و پرستو برای خویشتن آشیانه‌ای، تا جوجه‌های خود را در آن بگذارد؛ در جوار مذبحهای تو، ای خداوندِ لشکرها، که شاهِ من و خدای من هستی.^۴خوشا به حال آنان که در خانۀ تو ساکنند و همواره تو را می‌ستایند. سِلاه^۵خوشا به حال مردمانی که نیرویشان از توست، و دلشان در شاهراههای تو.^۶چون از وادی اشکها می‌گذرند، آن را به چشمه‌ساران بدل می‌سازند، و باران پاییزی نیز آن را به آبگیرها می‌پوشاند.^۷از قوّت تا به قوّت پیش می‌روند، و هر یک در پیشگاه خدا در صَهیون حاضر می‌شوند.^۸ای خداوند، خدای لشکرها، دعایم را بشنو! ای خدای یعقوب، گوش فرا ده! سِلاه^۹خدایا، بر سپرِ ما بنگر! به روی مسیح خود نظر افکن!^۱۰زیرا یک روز در صحنهای تو بهتر است از هزار در هر جای دیگر؛ دربانیِ خانۀ خدایم را ترجیح می‌دهم بر سکونت در خیمه‌های شرارت.^۱۱زیرا یهوهْ خدا آفتاب و سپر است؛ یهوه لطف می‌کند و عزّت می‌بخشد. او هیچ چیز نیکو را دریغ نمی‌دارد، از آنان که در راستی گام برمی‌دارند.^۱۲ای خداوندِ لشکرها، خوشا به حال کسی که بر تو توکل دارد!